Όταν ο Εγωισμός γίνεται εμπόδιο
Επιτρέψτε μου να σας συστήσω τι είναι πραγματικά η διοίκηση (management).
Αν το σκεφτείτε προσεκτικά, η διοίκηση δεν αφορά τα KPIs, τους αλγορίθμους ή τις τεχνικές λεπτομέρειες. Αυτά είναι απλώς εργαλεία. Η διοίκηση δεν είναι ούτε η κερδοφορία. Αυτή είναι το αποτέλεσμα.
Η διοίκηση είναι ο χειρισμός - συγχωρήστε μου τον ωμό όρο - ανθρώπων, διεργασιών και κατεύθυνσης. Αφορά την ενδυνάμωση των ομάδων ώστε να παρέχουν τα KPIs που αποτυπώνουν την τρέχουσα κατάσταση, την ανάπτυξη αλγορίθμων που βοηθούν στην πρόβλεψη των αποτελεσμάτων και την εφαρμογή τεχνικών λύσεων που μειώνουν τον χρόνο, βελτιώνουν την αποδοτικότητα και εξελίσσουν τα επιχειρησιακά πλαίσια.
Είναι επίσης η τέχνη της συλλογικής διαχείρισης των ανθρώπων με τρόπο που εμπνέει, ενθαρρύνει και τους κατευθύνει προς μια συγκεκριμένη πορεία —η οποία δεν είναι απαραίτητα ανοιχτά κοινοποιημένη σε όλους εντός της εταιρείας.
Πάνω απ' όλα, διοίκηση σημαίνει να χαράζεις νέους δρόμους, είτε εντελώς καινούργιους είτε εφαρμοσμένους προηγουμένως σε άλλον οργανισμό, οι οποίοι προσθέτουν αξία στην εταιρεία, στους ανθρώπους της και, τελικά, στην αγορά.
Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας εμφανίζονται πολλά εμπόδια. Και αν με ρωτάτε, το δυσκολότερο εμπόδιο που καλείται κανείς να ξεπεράσει είναι το ανθρώπινο κεφάλαιο που «θίγεται» από την αλλαγή και τηρεί αμυντική στάση απέναντι στην προσαρμογή.
Αυτό που συχνά παραβλέπεται είναι ο εγωισμός ατόμων ή ομάδων που, σε περιόδους μετασχηματισμού, νιώθουν ότι «κρίνονται» και περνούν αμέσως σε αμυντική λειτουργία όσον αφορά τις γνώσεις, τη θέση ή ακόμα και το υπόβαθρό τους.
Ο εγωισμός (περηφάνια), ως υποπροϊόν της κουλτούρας, είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Καλλιεργείται και αναπτύσσεται μέσα σε κάθε ομάδα ανθρώπων, από τις οικογένειες και τους κοινωνικούς κύκλους μέχρι τις επιχειρήσεις και ολόκληρα έθνη. Στη συνέχεια επεκτείνεται σε ευρύτερα πεδία, όπως οι χώροι εργασίας, το διεθνές εμπόριο, ακόμη και η εξωτερική πολιτική.
Και ο εγωισμός είναι ο ορκισμένος εχθρός της ωριμότητας.
Επομένως, το ερώτημα δεν θα έπρεπε να είναι αν κάποιος είναι ένα παραγωγικό ανώτατο στέλεχος (C-level executive) ή ένας αποτελεσματικός ηγέτης, όπως διαβάζω συχνά.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν υπάρχει μια συλλογική και ειλικρινής απόφαση για αλλαγή και βελτίωση. Αν υπάρχει ένα μητρώο κινδύνων (risk registry) που παρέχει μια ασφαλή διαδρομή προς την ανάπτυξη. Αν υπάρχει ένα πραγματικό όραμα για να γίνει έστω και ένα βήμα μπροστά.
Το ερώτημα δεν είναι πώς θα αλλάξει μια κουλτούρα ή πώς θα ελιχθεί κανείς προσεκτικά γύρω από τον ατομικό ή συλλογικό εγωισμό.
Το ερώτημα είναι πόσο προετοιμασμένος και αποφασισμένος είναι πραγματικά ένας οργανισμός να πράξει αυτά που διακηρύσσει συνεχώς.
Σχόλια